Pimpimon's profilePimpimon NavachaiPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Pimpimon NavachaiRest in peace ...Rin (26 March 2005) |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Ready to go??
|
3/13/2009 Da LessonMusic : Da lesson
Artist:Wanwila
แมวเหี้ยของสังคม ใต้ปลักตมที่ถูกเหยียบย่ำ
ภาพในความทรงจำ เหมือนภาพยนต์ที่ฉายซ้ำ สารภาพบาป จากความชั่วร้ายที่ได้กระทำนั้น มันตอกย้ำ เข้าไปใน ความเจ็บช้ำทุกอนูของจิตใจ ที่เผชิญ คืออุปสรรคที่ผ่านไปบนเส้นทาง บทเรียน คือรอยข่วนของขวากหนามที่เข้ามาคุกคาม จงจำจด เป็นบทเรียน ถ้าคิดจะเซียน ต้องยอม เอาใจใส่ทุกคำพูด อย่าดูถูกคำที่ใครเค้าสอน ถ้าคำพูดมันร้ายนัก ก็อย่าทึกทักไปใส่ใจ ถ้ามันเป็นเท็จ ก็แค่สะเก็ดน้ำลายที่พ่นออกเป็นไฟ อย่าได้ข้องใจ กับสิ่งที่กูยึดถือไว้สามประการ แรกคือจุดยืนต้องมั่นคงไว้ อย่าสั่นไหวและคล้อยตาม อุดมการอันเลื่องลือ เป็นอย่างสองที่ควรนับถือ สิ่งสามที่ควรมอบแก่ตัวเอง คือความสัตย์ซื่อ คิดจะซื้อใจ อยู่ทัพไหนอย่าได้คิดจะแปรผัน ลอบยก เมืองตัวเอง จะหวังจริงใจจากใครกัน Do For LoveMusic:Do For Love
Artist:Wanwila Listen & Download : http://soundclick.com/share?songid=5716920 Lyric: ในวันที่รักกันเหมือนกับโลกเป็นสีชมพู มองฟ้าก็สดใสเพราะในใจมีเธออยู่ ก็อยากให้รู้ ให้เห็นว่าฉันนั้นคิดอะไร ก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอจะคิดถึงฉันบ้างไหม เราเดินควงแขนกันแล้วมันจะดีไหมจ๊ะ โทรคุยกันทุกวัน แล้วมันจะดีไหมนะ ไม่รักกับเธอไม่รู้จะรักกับใครได้ ถ้าไม่คิดถึงเธอ ไม่รู้จะคิดถึงใครได้ วันแรกที่เจอกันไม่คิดจะเดินมาทางนี้ สานต่อความสัมพันธ์จนมีความรู้สึกดีๆ พรุ่งนี้จะเกิดอะไรก็คงต้องปล่อยมันไป แค่วันนี้รักกันตัวฉันก็สุขใจ อนาคต ก็คงเป็นสิ่งที่สำคัญ แต่สิ่งสำคัญตอนนี้ ก็ยังคงเป็นปัจจุบัน และตอนนี้เองฉันจะบรรเลงเพลงผ่านไมค์ บอกให้คนเค้าได้รู้ว่าฉันนั้นรักเธอหมดใจ hook ทางเดินที่ทอดยาวก็คงไม่กลัวอะไร ฉันอยากอยู่ข้างเธอ เธออยากอยู่ข้างฉันไหม อนาคตเป็นยังไง ฉันก็ไม่อยากจะรู้ จากกันเป็นยังไง ฉันก็ไม่อยากจะรู้ เวลามองฟ้า เคยคิดถึงฉันบ้างรึปล่าว เวลาฉันเป็นอะไร เธออยากใส่ใจบ้างรึปล่าว ให้วันเวลานั้นมันมีความหมาย กับสิ่งสวยงามที่เราจะมอบให้กันได้ อย่าให้ความรักมันเป็นอะไรที่ไร้ค่า ให้ความผูกพัน มันเป็นเรื่องของการเวลา มีอะไรในใจก็อย่าปล่อยเป็นปริศนา ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง มันมีคำตอบเสมอมา ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าเธอนั้นคิดอะไรอยู่ แต่นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันจะบอกให้เธอรู้ ทำวันนี้ให้ดีที่สุดอย่าปล่อยให้มันผ่านไป กับคนที่รักที่สุด ให้เค้ารู้ เราห่วงใย hook ทุกวันนี้ทำอะไรก็เพื่อรัก จะทำเพลงออกมา ก็ออกมาเพื่อคนรัก ถ้าเธอหันมามองตา ฉันก็คงจะบ้าตาย พอเจอเธอทีไร หัวใจก็แทบละลาย วันนี้คงตอบไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ขอให้พรุ่งนี้ได้เจออะไรที่ดีขึ้น อยากให้เราเป็นอย่างนี้ แบบนี้ตลอดไป อย่าไปคิดถึงเรื่องที่ทำให้เราต้องหมดใจ ไม่รู้ว่าความรักจะไปในทางใดต่อ ไม่ว่าเธอทำอะไร ขอให้เธออย่าพึ่งท้อ อยากให้เธอได้รู้ เธอจะมีฉันคอยรับฟัง เส้นทางเป็นของเราแล้ว คงอยู่ที่เรากำหนดมัน Ma fish dieวันนี้ปลากัดที่ชื่อว่า ปิรันย่า ตาย!!
เหตุเกิดเมื่อเช้าวันนี้ ตอนกูออกไปกินข้าวกับพ่อ
มันคงน้อยใจที่เมื่อคืนกูไม่ได้คุยกับมัน
วันนี้เลยกระโดดออกมานอนตายอยู่บนพื้น เสียใจมากเลย กะว่าจะจัดงานศพให้สมกับเป็นปลากัด
พอมองไปที่ ๆ ขวดโหลที่มันเคยอยู่ก็ว่างเปล่า
มันเหงาจริง ๆ นะ เห็นแล้วหดหู่ใจ ...แอบร้องไห้อยู่บ่อย ๆ
ต่อไปนี้กูจะคุยกับใคร ใครจะมาฟังกูระบาย
นอนหลับให้สบายนะ ....ปิรันย่า
3/5/2009 I realize(demo)แด่ ริน(26 มีนาคม 2548)
Soundclick: http://soundclick.com/share?songid=6839366
บนที่ที่ยืนอยู่ สัมผัสเวลาที่คงอยู่ ดำเนินไป
ความเจ็บปวดลึกสุดใจ แต่วันที่ไม่มีเธออยู่ อีกยาวไกล ไม่อยากตื่นมารับรู้ ตลอดไป แต่ว่าฉันต้องหายใจ ในส่วนของคนที่หลับใหล ทุกคืนวันฉันถามตัวเอง ว่าจะข่มตาหลับไหม วันเวลาไม่กลับไป เหมือนลำธารไม่ไหลกลับ ความคิดสับสนเหมือนสับไพ่ และมืดมนเหมือนไฟดับ ต้องหักใจรับชะตา แล้วบอกว่าฟ้าไม่มีตา แต่สี่ปีแล้วที่ผ่านมา ที่ฉันยังติดอยู่กับเวลา นี่เป็นภาพที่ผุดขึ้นมา ความรู้สึกที่ขุดขึ้นมา หลายปีที่เธอจากไป แต่น้ำตายังไหล ไม่มีวันสร่างซา ใครที่จะเข้าใจทุกเรื่องราวที่อ่อนล้า ใครจะมอบความรัก ไม่พลั้งออกแค่เพียงวาจา ในการจ้องมองจากฟากฟ้า ที่ปราศจากดวงตา ฉันรู้ว่าเธอรออยู่ตรงนั้น แล้วพบกันครั้งพิพากษา เธอ .....ขอบคุณนะ ที่เธอไม่เคยจากไปไหน แม้ว่าหนทางมันช่างยาวไกล กว่าจะถึงมัน เธอไม่ทิ้งกัน ขอบคุณนะ ฉันรู้ว่าเธอไม่ไปไหน ต่อให้อยู่ไกลสุดไกลเพียงใด ต่อจากนี้ไป จะนานเท่าไร ฉันรักเธอ Why we can't 2 say good bye Why da god can't save her life Why i can't forget and i can't 2 wait the die ภาพที่ย้อนขึ้นมาแต่ฉันไม่อาจย้อนเวลา ตอนนั้นฉันไม่คิดไขว่ขว้า แต่ตอนนี้ฉันกลับไฝ่หา เหมือนพายุมาถาใส่ มั่นคงไว้แต่ใจหาย เหมือนเธอเป็นภูผาให้ แล้วส่องทางเหมือนไฟฉาย ไม่ลืมเธอเหมือนหายใจ เหมือนไขลานให้เดินต่อ แม้กายเธอสลายไป แต่ความทรงจำยังเติมต่อ เหมือนดอกไม้ช่อเดิม ที่ไม่มีวันจะบานต่อ เป็นลิขิตจากสวรรค์หรือว่าเป็นสิ่งที่กรรมก่อ ลมหายใจในวันต่อวัน ภาพที่จดจำฉากต่อฉาก ทำยังไงคงหนีไม่พ้น ต่อให้ความตายยอมต่อหมาก ความผิดบาปมันตอกย้ำ เพราะการกระทำเกินยกฟ้อง ทุกน้ำตาที่เหยียบย่ำ ตอนนี้มันกลับมาเรียกร้อง และร้องเรียน แต่ยากจะหาหลักฐานในการกระทำที่แนบเนียน ฉันทำลายสิ่งที่เราตั้งใจทำอย่างพากเพียร หากวันนี้เป็นตอนจบที่ฉันต้องพบคงเถียงยาก เพราะมากเสียง ละเลงความใส่ตัวฉัน เหมือนเป็นสมุดวาดเขียน พวกเขาประกาศความผิดที่ตัดสินแค่เพียงภาพ และนำฉันเข้าไปวัดบนตราชั่งที่เอียงข้าง เบี้ยล่างที่ผู้คุมไม่มีอำนาจสั่งความคิด ฉันไม่มีวันเสียใจกับการเรียนรู้จากความผิด Realizeความเจ็บปวด ขมขื่น หรืออะไรก็ตาม
แค่ฉันยอมรับมันได้
....ก็คงยิ้มได้
ฉันสามารถมีชีวิตอยู่ได้ ก็เพราะความช่วยเหลือจากหลายคน
ดังนั้น ฉันจะหยุดอยู่แค่ตรงนี้ไม่ได้
ชีวิตยังอีกยาวไกล และฉันต้องไปต่อ
"ฉันต้องเดินด้วยตัวเองได้แล้ว" 3/4/2009 Grow up??ความผิดของฉัน ก็คือ การคงอยู่ของตัวเอง
คิดจริง ๆ นะ ...ว่ามีคนที่รักเรา
แต่ไม่ว่าเมื่อไหร่
หรือจะนานแค่ไหน
เราก็ตัวคนเดียวมาเสมอ
ฉันอยากจะหนีจากปัญหา
แต่หนีไปแล้วจะทำอะไรได้??
ไม่มีที่ให้หนีไปอีกแล้ว
ถ้ารู้ว่าโตขึ้นแล้วเป็นแบบนี้ ...ก็ไม่อยากจะโตเลย
ถ้าไม่ยิ้ม ...จะไม่มีความสุขรึเปล่า??
แต่ยิ้ม ก็ไม่ได้แปลว่ามีความสุขเสมอไป
ตอนนี้น่ะ ยังไม่เข้าใจคำพูดที่พี่เคยสอนไว้หรอก
รู้แค่ว่าสักวันนึงจะต้องเก่งกว่านี้
จะต้องยืนด้วยตัวเองให้ได้ 3/2/2009 ธรรมดากูเป็นนักเรียนมอปลายธรรมดาเท่านั้นเอง
ซ่าบ้าง ซึมบ้าง
เรียนบ้าง เล่นบ้าง
ใจดีบ้าง ใจร้ายบ้าง
อ่อนแอบ้าง เข้มแข็งบ้าง
กล้าบ้าง อายบ้าง
ดีบ้าง บ้าบ้าง
ขาดบ้าง เกินบ้าง
กูนี่แหละนักเรียนมอปลายธรรมดา
|
กรุณาทักทายเจ้าบ้าน!!!!
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
